وَلَئِنۡ

أَتَيۡتَ

ٱلَّذِينَ

أُوتُواْ

ٱلۡكِتَٰبَ

بِكُلِّ

ءَايَةٖ

مَّا

تَبِعُواْ

قِبۡلَتَكَۚ

وَمَآ

أَنتَ

بِتَابِعٖ

قِبۡلَتَهُمۡۚ

وَمَا

بَعۡضُهُم

بِتَابِعٖ

قِبۡلَةَ

بَعۡضٖۚ

وَلَئِنِ

ٱتَّبَعۡتَ

أَهۡوَآءَهُم

مِّنۢ

بَعۡدِ

مَا

جَآءَكَ

مِنَ

ٱلۡعِلۡمِ

إِنَّكَ

إِذٗا

لَّمِنَ

ٱلظَّٰلِمِينَ

١٤٥

   Эй Расул, барои онон ки Таврот ва Инҷил дода шуд, ҳар далелу нишонае, ки биёварӣ, ки гардонидани қибла ба сӯи Каъба ҳақ аст, ҳаргиз қиблаи туро пайравӣ нахоҳанд кард ва нестӣ ту пайравикунанда қиблаи онҳоро; ва баъзеи онҳо қиблаи баъзеи дигарро пайравикунанда нестанд. Ва агар ту, баъди он чи ки аз дониш ба ту омадааст, ба хоҳишҳои нафсонии онҳо пайравӣ кунӣ, он гоҳ ҳамоно аз ситамгарон бошӣ. (Ин оят хитоб барои ҷамиъи уммат аст. Ва он таҳдид ва ваъидест ба ҳар шахсе ки хоҳишҳои зидди шариъати исломро пайравӣ мекунад.)¹