وَكَذَٰلِكَ

جَعَلۡنَٰكُمۡ

أُمَّةٗ

وَسَطٗا

لِّتَكُونُواْ

شُهَدَآءَ

عَلَى

ٱلنَّاسِ

وَيَكُونَ

ٱلرَّسُولُ

عَلَيۡكُمۡ

شَهِيدٗاۗ

وَمَا

جَعَلۡنَا

ٱلۡقِبۡلَةَ

ٱلَّتِي

كُنتَ

عَلَيۡهَآ

إِلَّا

لِنَعۡلَمَ

مَن

يَتَّبِعُ

ٱلرَّسُولَ

مِمَّن

يَنقَلِبُ

عَلَىٰ

عَقِبَيۡهِۚ

وَإِن

كَانَتۡ

لَكَبِيرَةً

إِلَّا

عَلَى

ٱلَّذِينَ

هَدَى

ٱللَّهُۗ

وَمَا

كَانَ

ٱللَّهُ

لِيُضِيعَ

إِيمَٰنَكُمۡۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

بِٱلنَّاسِ

لَرَءُوفٞ

رَّحِيمٞ

١٤٣

Ҳамон гуна [ки қиблаи шумо як қиблаи миёна аст] шуморо низ уммати миёна [ва аҳли эътидол] қарор додем то [дар рӯзи қиёмат] бар мардум гувоҳ бошед [ки паёмбарони илоҳӣ паёмашонро ба дурустӣ расонидаанд] ва паёмбар бар шумо гувоҳ бошад [ки каломи Аллоҳро ба шумо расонидааст] ва мо қиблаеро, ки бештар бар он будӣ [Байт-ул-муқаддас], қарор надодем, магар барои ин ки касеро, ки аз паёмбар пайравӣ мекунад, аз касе, ки ба ақиб бозмегардад [ва аз итоати Аллоҳ таоло ва расулаш рӯйгардон мешавад], бозшиносем. Мусалламан ин [ҳукм] ҷуз бар касоне, ки Аллоҳ таоло ҳидояташон карда бошад, сангину душвор аст. Аллоҳ таоло ҳаргиз имон [ва намоз]-и шуморо зоеъ намегардонад. Ба ростӣ, ки Аллоҳ таоло нисбат ба мардум дилсӯзу меҳрубон аст