سَیَقُوْلُ

السُّفَهَآءُ

مِنَ

النَّاسِ

مَا

وَلّٰىهُمْ

عَنْ

قِبْلَتِهِمُ

الَّتِیْ

كَانُوْا

عَلَیْهَا ؕ

قُلْ

لِّلّٰهِ

الْمَشْرِقُ

وَالْمَغْرِبُ ؕ

یَهْدِیْ

مَنْ

یَّشَآءُ

اِلٰی

صِرَاطٍ

مُّسْتَقِیْمٍ

۟

Мардумони бехирад аз яҳуду насрониён ва аҳли нифоқ онон, ки ақлашон заиф аст, тамасхурона хоҳанд гуфт: «чӣ чиз онҳоро аз қиблае, ки рӯ ба рӯи он меистоданд, баргардонид?» Эй Расул, ба онҳо бигӯ: «Машриқу Мағриб ва мобайни он мулки Аллоҳ аст ва Аллоҳ ҳар касро, ки бихоҳад, ба роҳи рост ҳидоят мекунад!». (Танбеҳ: Ҳама чиз мулки Аллоҳ аст, ҳатто ҳамаи ҷиҳат ва атроф аз мулки Ӯ хориҷ нест ва дар ҳама ҳол ба ҷо овардани амри Аллоҳ лозим аст. Пас ба кадом тараф амр намояд, ба ҳамон тараф рӯ меорем.) ¹