قُولُوٓاْ

ءَامَنَّا

بِٱللَّهِ

وَمَآ

أُنزِلَ

إِلَيۡنَا

وَمَآ

أُنزِلَ

إِلَىٰٓ

إِبۡرَٰهِـۧمَ

وَإِسۡمَٰعِيلَ

وَإِسۡحَٰقَ

وَيَعۡقُوبَ

وَٱلۡأَسۡبَاطِ

وَمَآ

أُوتِيَ

مُوسَىٰ

وَعِيسَىٰ

وَمَآ

أُوتِيَ

ٱلنَّبِيُّونَ

مِن

رَّبِّهِمۡ

لَا

نُفَرِّقُ

بَيۡنَ

أَحَدٖ

مِّنۡهُمۡ

وَنَحۡنُ

لَهُۥ

مُسۡلِمُونَ

١٣٦

[Эй муъминон ба аҳли китоб] бигӯед: "Мо ба Аллоҳ таоло имон овардаем ва ба он чи бар мо нозил шудааст ва ба он чи, ки бар Иброҳиму Исмоил ва Исҳоқу Яъқуб ва наводагон [-и Яъқуб] нозил гардид ва [ҳамчунин] ба он чи, ки ба Мӯсо ва Исо дода шудааст ва ба он чи, ки ба паёмбарони [дигар] аз тарафи Парвардигорашон дода шудааст [оре, ба ҳамаи онон имон меоварем] ва миёни ҳеҷ як аз эшон тафовут намегузорем ва мо [ҳамагӣ] таслими Аллоҳ таоло ҳастем"