وَوَصّٰی

بِهَاۤ

اِبْرٰهٖمُ

بَنِیْهِ

وَیَعْقُوْبُ ؕ

یٰبَنِیَّ

اِنَّ

اللّٰهَ

اصْطَفٰی

لَكُمُ

الدِّیْنَ

فَلَا

تَمُوْتُنَّ

اِلَّا

وَاَنْتُمْ

مُّسْلِمُوْنَ

۟ؕ

Иброҳим ба фарзандони худ васият кард, ки дар баробари Худо таслим шаванд. Ва Яъқуб ба фарзандони худ гуфт: «Эй фарзандони ман, Худо барои шумо ин динро баргузидааст, мабод бимиред, бе он ки ба он гардан ниҳода бошед».