وَوَصّٰی

بِهَاۤ

اِبْرٰهٖمُ

بَنِیْهِ

وَیَعْقُوْبُ ؕ

یٰبَنِیَّ

اِنَّ

اللّٰهَ

اصْطَفٰی

لَكُمُ

الدِّیْنَ

فَلَا

تَمُوْتُنَّ

اِلَّا

وَاَنْتُمْ

مُّسْلِمُوْنَ

۟ؕ

   Иброҳим ва Яъқуб ба фарзандони худ ба ин калима васият карданд, «Эй фарзандони ман, Аллоҳ барои шумо ин динро ихтиёр кардааст, ва ин дини ислом аст, ки Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба ин дин омад¹ ва дар айёми зиндагиатон аз он ҷудо машавед, пас аз ин ҷаҳон намиред, магар ин ки шумо фармонбардор бошед». (Яъне, дар дини ислом бошед.)