وَاِذْ

یَرْفَعُ

اِبْرٰهٖمُ

الْقَوَاعِدَ

مِنَ

الْبَیْتِ

وَاِسْمٰعِیْلُ ؕ

رَبَّنَا

تَقَبَّلْ

مِنَّا ؕ

اِنَّكَ

اَنْتَ

السَّمِیْعُ

الْعَلِیْمُ

۟

   Эй Паёмбар, ба ёд ор, вақте ки Иброҳим ва Исмоил асосҳои хонаро баланд мекарданд, ва ҳар ду бо хушӯъ дуъо карда гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, аз мо амалҳои шоиста ва дуъоямонро бипазир, ки ту шунаво ба суханони бандагонат ва доно ҳастӣ ба аҳволи онҳо!»