وَإِذۡ

قَالَ

إِبۡرَٰهِـۧمُ

رَبِّ

ٱجۡعَلۡ

هَٰذَا

بَلَدًا

ءَامِنٗا

وَٱرۡزُقۡ

أَهۡلَهُۥ

مِنَ

ٱلثَّمَرَٰتِ

مَنۡ

ءَامَنَ

مِنۡهُم

بِٱللَّهِ

وَٱلۡيَوۡمِ

ٱلۡأٓخِرِۚ

قَالَ

وَمَن

كَفَرَ

فَأُمَتِّعُهُۥ

قَلِيلٗا

ثُمَّ

أَضۡطَرُّهُۥٓ

إِلَىٰ

عَذَابِ

ٱلنَّارِۖ

وَبِئۡسَ

ٱلۡمَصِيرُ

١٢٦

Ва [ёд кун аз] ҳангоме ки Иброҳим гуфт: "Парвардигоро, ин [сарзамини Макка]-ро шаҳри амн бигардон ва аҳли онро – [яъне] касоне аз эшонро, ки ба Аллоҳ таоло ва рӯзи қиёмат имон овардаанд – аз меваҳои [гуногун] рӯзӣ бидеҳ". [Аллоҳ таоло] фармуд: "Ҳар ки кофир шавад, андаке баҳрамандаш месозам, сипас ӯро ба азоби оташ мекашонам ва чи бад саранҷоме аст"!