وَإِذۡ

جَعَلۡنَا

ٱلۡبَيۡتَ

مَثَابَةٗ

لِّلنَّاسِ

وَأَمۡنٗا

وَٱتَّخِذُواْ

مِن

مَّقَامِ

إِبۡرَٰهِـۧمَ

مُصَلّٗىۖ

وَعَهِدۡنَآ

إِلَىٰٓ

إِبۡرَٰهِـۧمَ

وَإِسۡمَٰعِيلَ

أَن

طَهِّرَا

بَيۡتِيَ

لِلطَّآئِفِينَ

وَٱلۡعَٰكِفِينَ

وَٱلرُّكَّعِ

ٱلسُّجُودِ

١٢٥

   Эй Паёмбар, ба ёд ор, вақте ки Каъбаро ҷои ҷамъшавӣ (барои ҳаҷ, умра, тавоф ва намоз)¹ ва макони амни мардум сохтем. Ва душман ба онҷо ғайрати даромадан надорад. Ва гуфтем: Мақоми² Иброҳимро намозгоҳи хеш гиред. Ба сӯи Иброҳим ва писараш Исмоил ваҳй фиристодем: «Хонаи маро барои тавофкунандагону эътикофкунандагон³ ва рукӯъу саҷдакунандагон покиза доред!»