إِنَّآ

أَرۡسَلۡنَٰكَ

بِٱلۡحَقِّ

بَشِيرٗا

وَنَذِيرٗاۖ

وَلَا

تُسۡـَٔلُ

عَنۡ

أَصۡحَٰبِ

ٱلۡجَحِيمِ

١١٩

Мо туро ба дини ҳақ, ки асоси он бар Қуръону Суннат аст, ба паёмбарӣ фиристодем, то мужда диҳӣ ба мардум хайри дунёву охиратро ва битарсонӣ саркашонро аз азоби Аллоҳ. Ту масъул нестӣ ба онон, ки ба ту куфр овардаанд. Пас албатта онон рӯзи қиёмат дохили дӯзах шаванд ва аз он берун наоянд.¹