مَّا

يَوَدُّ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

مِنۡ

أَهۡلِ

ٱلۡكِتَٰبِ

وَلَا

ٱلۡمُشۡرِكِينَ

أَن

يُنَزَّلَ

عَلَيۡكُم

مِّنۡ

خَيۡرٖ

مِّن

رَّبِّكُمۡۚ

وَٱللَّهُ

يَخۡتَصُّ

بِرَحۡمَتِهِۦ

مَن

يَشَآءُۚ

وَٱللَّهُ

ذُو

ٱلۡفَضۡلِ

ٱلۡعَظِيمِ

١٠٥

Аз миёни аҳли китоб онон, ки кофир шуданд ва низ мушрикон дӯст намедоранд, ки аз ҷониби Парвардигор ба шумо хайре (яъне, Куръон, илм, нусрат ё башорат)¹ бирасад. Ва ҳол он ки Аллоҳ ҳар касро, ки бихоҳад, ба раҳмати хеш хос мегардонад ва Алдоҳ дорои фазли бузург аст.