وَٱتَّبَعُواْ

مَا

تَتۡلُواْ

ٱلشَّيَٰطِينُ

عَلَىٰ

مُلۡكِ

سُلَيۡمَٰنَۖ

وَمَا

كَفَرَ

سُلَيۡمَٰنُ

وَلَٰكِنَّ

ٱلشَّيَٰطِينَ

كَفَرُواْ

يُعَلِّمُونَ

ٱلنَّاسَ

ٱلسِّحۡرَ

وَمَآ

أُنزِلَ

عَلَى

ٱلۡمَلَكَيۡنِ

بِبَابِلَ

هَٰرُوتَ

وَمَٰرُوتَۚ

وَمَا

يُعَلِّمَانِ

مِنۡ

أَحَدٍ

حَتَّىٰ

يَقُولَآ

إِنَّمَا

نَحۡنُ

فِتۡنَةٞ

فَلَا

تَكۡفُرۡۖ

فَيَتَعَلَّمُونَ

مِنۡهُمَا

مَا

يُفَرِّقُونَ

بِهِۦ

بَيۡنَ

ٱلۡمَرۡءِ

وَزَوۡجِهِۦۚ

وَمَا

هُم

بِضَآرِّينَ

بِهِۦ

مِنۡ

أَحَدٍ

إِلَّا

بِإِذۡنِ

ٱللَّهِۚ

وَيَتَعَلَّمُونَ

مَا

يَضُرُّهُمۡ

وَلَا

يَنفَعُهُمۡۚ

وَلَقَدۡ

عَلِمُواْ

لَمَنِ

ٱشۡتَرَىٰهُ

مَا

لَهُۥ

فِي

ٱلۡأٓخِرَةِ

مِنۡ

خَلَٰقٖۚ

وَلَبِئۡسَ

مَا

شَرَوۡاْ

بِهِۦٓ

أَنفُسَهُمۡۚ

لَوۡ

كَانُواْ

يَعۡلَمُونَ

١٠٢

Яҳудиён пайравӣ карданд, ба он чи шайтонҳо ҷодугаронро дар аҳди подшоҳии Сулаймон писари Довуд сухан мегуфтанд. Ва Сулаймон кофир нашуд ва ҷодуро наомӯхт, валекин шайтонҳо, ки ба Аллоҳ кофир шуданд, мардумро барои вайрон кардани динашон, ҷоду меомӯзониданд. Ҳаминчунин яҳудиён пайравӣ карданд ҷодуе, ки ба ду малоика Ҳорут ва Морут фуруд оварда шуданд дар замини Бобил дар Ироқ. Ва ин имтиҳон ва санҷиши Аллоҳ барои бандагонаш буд. Ва он ду малоика ҳеҷ касро намеомӯзанд, магар он ки насиҳат мекарданд ва аз таълим гирифтани он бим мекарданд. Ва мегуфтанд: Мо барои озмоишем, ба таълим гирифтани ҷоду ва итоъат кардани шайтонҳо кофир машав! Пас мардум аз ду малоика ҷодуро ёд мегиранд, ки ба сабаби вай дар миёни мард ва зани вай ҷудоӣ меафкананд. Ва ҷодугарон ба он сеҳр наметавонанд ба касе зиён расонанд, магар ба хост ва ҳукми Аллоҳ. Ва мардум он чиро ёд мегиранд, ки ба онҳо зиён мерасонад ва фоидае барояшон намедиҳад. Ба таҳқиқ шайтонҳо ин ҷодуро ба яҳудиён равон карданд ва дар байнашон ин авҷ гирифт, ҳатто ба гумроҳӣ дучор шуданд. Ва яҳудиён медонистанд, ҳар кас ҷодуро ихтиёр намояд ва ҳақро тарк кунад, ӯро дар охират ҳеҷ баҳрае нест. Чи бадие аст, ки онҳо ҷоду ва куфрро бар имон ва мутобиати расул иваз карданд. Кош инро медонистанд.¹