ثُمَّ

بَدَّلْنَا

مَكَانَ

السَّیِّئَةِ

الْحَسَنَةَ

حَتّٰی

عَفَوْا

وَّقَالُوْا

قَدْ

مَسَّ

اٰبَآءَنَا

الضَّرَّآءُ

وَالسَّرَّآءُ

فَاَخَذْنٰهُمْ

بَغْتَةً

وَّهُمْ

لَا

یَشْعُرُوْنَ

۟

Сипас ба ҷойи нохушӣ [ва бадӣ] некӣ [ва хушӣ] овардем, то афзун шуданд ва гуфтанд: «Бе тардид, ба падарони мо [низ ба ҳукми табиат] сахтӣ ва роҳате мерасид». Пас, дар ҳоле ки бехабар буданд, ононро [ба азоб] фаро гирифтем