ثُمَّ

بَدَّلۡنَا

مَكَانَ

ٱلسَّيِّئَةِ

ٱلۡحَسَنَةَ

حَتَّىٰ

عَفَواْ

وَّقَالُواْ

قَدۡ

مَسَّ

ءَابَآءَنَا

ٱلضَّرَّآءُ

وَٱلسَّرَّآءُ

فَأَخَذۡنَٰهُم

بَغۡتَةٗ

وَهُمۡ

لَا

يَشۡعُرُونَ

٩٥

Боз додем ба онҳо ба ҷои балову ранҷ, хубиву роҳатро (дунёву сарват ва хотирҷамъиро), то шуморашон афзун шуда молҳояшон зиёд шуд, гуфтанд: «ҳароина расида буд падарони моро сахтиву роҳат ва ин одати замона аст, ки гоҳе сахтӣ ва гоҳе роҳат мебошад. Пас гирифтем ононро ба азоби ногаҳон ва онон хабар надоштанд.¹