وَإِلَىٰ

ثَمُودَ

أَخَاهُمۡ

صَٰلِحٗاۚ

قَالَ

يَٰقَوۡمِ

ٱعۡبُدُواْ

ٱللَّهَ

مَا

لَكُم

مِّنۡ

إِلَٰهٍ

غَيۡرُهُۥۖ

قَدۡ

جَآءَتۡكُم

بَيِّنَةٞ

مِّن

رَّبِّكُمۡۖ

هَٰذِهِۦ

نَاقَةُ

ٱللَّهِ

لَكُمۡ

ءَايَةٗۖ

فَذَرُوهَا

تَأۡكُلۡ

فِيٓ

أَرۡضِ

ٱللَّهِۖ

وَلَا

تَمَسُّوهَا

بِسُوٓءٖ

فَيَأۡخُذَكُمۡ

عَذَابٌ

أَلِيمٞ

٧٣

A tún rán (ẹnì kan) sí àwọn ìran Thamūd, arákùnrin wọn Sọ̄lih. Ó sọ pé: “Ẹ̀yin ìjọ mi, ẹ jọ́sìn fún Allāhu. Ẹ kò ní ọlọ́hun kan tí a gbọ́dọ̀ jọ́sìn fún ní ọ̀nà òdodo lẹ́yìn Rẹ̀. Ẹ̀rí kan (iṣẹ́ ìyanu kan) kúkú ti dé ba yín láti ọ̀dọ̀ Olúwa yín; èyí ni abo ràkúnmí Allāhu. (Ó jẹ́) àmì kan fún yín. Nítorí náà, ẹ fi sílẹ̀, kí ó máa jẹ kiri lórí ilẹ̀ Allāhu. Ẹ má ṣe fi ọwọ́ aburú kàn án nítorí kí ìyà ẹlẹ́ta-eléro má baà jẹ yín.