هَلۡ

يَنظُرُونَ

إِلَّا

تَأۡوِيلَهُۥۚ

يَوۡمَ

يَأۡتِي

تَأۡوِيلُهُۥ

يَقُولُ

ٱلَّذِينَ

نَسُوهُ

مِن

قَبۡلُ

قَدۡ

جَآءَتۡ

رُسُلُ

رَبِّنَا

بِٱلۡحَقِّ

فَهَل

لَّنَا

مِن

شُفَعَآءَ

فَيَشۡفَعُواْ

لَنَآ

أَوۡ

نُرَدُّ

فَنَعۡمَلَ

غَيۡرَ

ٱلَّذِي

كُنَّا

نَعۡمَلُۚ

قَدۡ

خَسِرُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

وَضَلَّ

عَنۡهُم

مَّا

كَانُواْ

يَفۡتَرُونَ

٥٣

Улар унинг таъвилини — оқибатини кутмоқдалар, холос. Унинг таъвили келадиган кунда илгари уни унутганлар: «Парвардигоримизнинг пайғамбарлари ҳақ ила келган эканлар. Энди бизни шафоат қиладиган шафоатчилар бормикан ёки ортга қайтарилармиканмиз, токи қилган амалларимиздан бошқача амалларни қилсак», – дерлар. Ҳақиқатан, улар ўзларига зиён қилдилар ва тўқиб олган нарсалари улардан ғойиб бўлди.