هَلۡ

يَنظُرُونَ

إِلَّا

تَأۡوِيلَهُۥۚ

يَوۡمَ

يَأۡتِي

تَأۡوِيلُهُۥ

يَقُولُ

ٱلَّذِينَ

نَسُوهُ

مِن

قَبۡلُ

قَدۡ

جَآءَتۡ

رُسُلُ

رَبِّنَا

بِٱلۡحَقِّ

فَهَل

لَّنَا

مِن

شُفَعَآءَ

فَيَشۡفَعُواْ

لَنَآ

أَوۡ

نُرَدُّ

فَنَعۡمَلَ

غَيۡرَ

ٱلَّذِي

كُنَّا

نَعۡمَلُۚ

قَدۡ

خَسِرُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

وَضَلَّ

عَنۡهُم

مَّا

كَانُواْ

يَفۡتَرُونَ

٥٣

Улар унинг таъвийлини — оқибатини кутмоқдалар, холос. Унинг таъвийли келган кунда илгари уни унутганлар: «Роббимизнинг Пайғамбарлари ҳақ ила келган эканлар. Энди бизга шафоат қилувчилар борми, шафоат қилсалар ёки ортга қайтарилсаг-у, қилган амалларимиздан бошқача амалларни қилсак», – дерлар. Батаҳқиқ, улар ўзларига зиён қилдилар ва тўқиб олган нарсалари улардан ғойиб бўлди.¹