هَلۡ

يَنظُرُونَ

إِلَّا

تَأۡوِيلَهُۥۚ

يَوۡمَ

يَأۡتِي

تَأۡوِيلُهُۥ

يَقُولُ

ٱلَّذِينَ

نَسُوهُ

مِن

قَبۡلُ

قَدۡ

جَآءَتۡ

رُسُلُ

رَبِّنَا

بِٱلۡحَقِّ

فَهَل

لَّنَا

مِن

شُفَعَآءَ

فَيَشۡفَعُواْ

لَنَآ

أَوۡ

نُرَدُّ

فَنَعۡمَلَ

غَيۡرَ

ٱلَّذِي

كُنَّا

نَعۡمَلُۚ

قَدۡ

خَسِرُوٓاْ

أَنفُسَهُمۡ

وَضَلَّ

عَنۡهُم

مَّا

كَانُواْ

يَفۡتَرُونَ

٥٣

Улар эса (бу Китобнинг) таъвийл-оқибатини (яъни, ундаги оятлар ҳақ эканлиги исботланишини) кутадилар, холос. Унинг таъвийли келадиган Кунда илгари уни унутган (яъни, ундан юз ўгирган) кимсалар: «Парвардигоримизнинг пайғамбарлари ҳақ динни келтирган эканлар, энди бизни оқлайдиган оқловчилар бормикан ёки қилиб ўтган (ёмон) ишларимиздан бошқа (эзгу) амалларни қилиш учун (яна дунёга) қайтарилармиканмиз», деб қоладилар. Улар ҳақиқатан, ўзларига зиён қилдилар ва ўзлари тўқиб олган бутлари улардан ғойиб бўлди.