وَنَادَىٰٓ

أَصۡحَٰبُ

ٱلۡجَنَّةِ

أَصۡحَٰبَ

ٱلنَّارِ

أَن

قَدۡ

وَجَدۡنَا

مَا

وَعَدَنَا

رَبُّنَا

حَقّٗا

فَهَلۡ

وَجَدتُّم

مَّا

وَعَدَ

رَبُّكُمۡ

حَقّٗاۖ

قَالُواْ

نَعَمۡۚ

فَأَذَّنَ

مُؤَذِّنُۢ

بَيۡنَهُمۡ

أَن

لَّعۡنَةُ

ٱللَّهِ

عَلَى

ٱلظَّٰلِمِينَ

٤٤

(Шунда) жаннат эгалари дўзах эгаларига қараб: «Бизлар Парвардигоримиз берган ваъданинг (яъни, жаннат ва ундаги неъматларнинг) ҳақ эканини кўрдик, сизлар ҳам Парвардигорингиз ваъда қилган нарсанинг (яъни, дўзах ва ундаги азоб-уқубатларниш) ҳақ эканини кўрдингизми?!» деганларида, улар: «Ҳа», дейдилар. Бас, уларнинг ўрталарида бир жарчи: «Золимларга Аллоҳнинг лаънати бўлгай», деб жар солур.