قَالَ

ٱدۡخُلُواْ

فِيٓ

أُمَمٖ

قَدۡ

خَلَتۡ

مِن

قَبۡلِكُم

مِّنَ

ٱلۡجِنِّ

وَٱلۡإِنسِ

فِي

ٱلنَّارِۖ

كُلَّمَا

دَخَلَتۡ

أُمَّةٞ

لَّعَنَتۡ

أُخۡتَهَاۖ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

ٱدَّارَكُواْ

فِيهَا

جَمِيعٗا

قَالَتۡ

أُخۡرَىٰهُمۡ

لِأُولَىٰهُمۡ

رَبَّنَا

هَٰٓؤُلَآءِ

أَضَلُّونَا

فَـَٔاتِهِمۡ

عَذَابٗا

ضِعۡفٗا

مِّنَ

ٱلنَّارِۖ

قَالَ

لِكُلّٖ

ضِعۡفٞ

وَلَٰكِن

لَّا

تَعۡلَمُونَ

٣٨

У Зот: «Сизлардан олдин ўтган жин ва инсдан бўлган умматлар қаторида дўзахга кирингиз», – дер. Қачон бир уммат кирса, шеригини лаънатлар. У ерда ҳаммалари топишганларида кейингилари аввалгиларини (маломат қилиб): «Парвардигоро, бизни анавилар адаштирган эдилар. Уларга дўзах азобини икки баробар қилиб бер», – дерлар. У Зот: «Барчангизга икки баробар, лекин билмайсизлар», – дер.