قَالَ

ٱدۡخُلُواْ

فِيٓ

أُمَمٖ

قَدۡ

خَلَتۡ

مِن

قَبۡلِكُم

مِّنَ

ٱلۡجِنِّ

وَٱلۡإِنسِ

فِي

ٱلنَّارِۖ

كُلَّمَا

دَخَلَتۡ

أُمَّةٞ

لَّعَنَتۡ

أُخۡتَهَاۖ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

ٱدَّارَكُواْ

فِيهَا

جَمِيعٗا

قَالَتۡ

أُخۡرَىٰهُمۡ

لِأُولَىٰهُمۡ

رَبَّنَا

هَٰٓؤُلَآءِ

أَضَلُّونَا

فَـَٔاتِهِمۡ

عَذَابٗا

ضِعۡفٗا

مِّنَ

ٱلنَّارِۖ

قَالَ

لِكُلّٖ

ضِعۡفٞ

وَلَٰكِن

لَّا

تَعۡلَمُونَ

٣٨

У зот: «Сиздан олдин ўтган, жин ва инсдан бўлган умматлар билан дўзахга киринг», – дер. Қачонки, қайси бир уммат (дўзахга) кирса, шеригини лаънатлар. Бироқ у ерда ҳаммалари топишганларида, кейингилари аввалгиларини (маломат қилиб): «Эй Роббимиз, бизни анавилар адаштирган эдилар. Уларга дўзах азобини икки баробар қилиб бер», – дерлар. У зот: «Ҳаммага ҳам икки баробар, лекин билмайсизлар», – дер.¹