۞ هُوَ

ٱلَّذِي

خَلَقَكُم

مِّن

نَّفۡسٖ

وَٰحِدَةٖ

وَجَعَلَ

مِنۡهَا

زَوۡجَهَا

لِيَسۡكُنَ

إِلَيۡهَاۖ

فَلَمَّا

تَغَشَّىٰهَا

حَمَلَتۡ

حَمۡلًا

خَفِيفٗا

فَمَرَّتۡ

بِهِۦۖ

فَلَمَّآ

أَثۡقَلَت

دَّعَوَا

ٱللَّهَ

رَبَّهُمَا

لَئِنۡ

ءَاتَيۡتَنَا

صَٰلِحٗا

لَّنَكُونَنَّ

مِنَ

ٱلشَّٰكِرِينَ

١٨٩

[Эй мардум] Ӯст, ки шуморо аз як тан офарид ва ҳамсарашро аз ӯ падид овард, то дар канораш ором гирад. Пас, чун [Одам] бо вай [Ҳаво] даромехт, бордор шуд – бори сабук – ва [нахустин моҳҳои бордориро] гузаронд ва чун сангинбор шуд, Аллоҳ таоло – Парвардигори худро хонданд, ки: «Агар ба мо [фарзанди тандурусту] шоиста ато кунӣ, ҳатман, сипосгузор хоҳем буд»