۞ هُوَ

ٱلَّذِي

خَلَقَكُم

مِّن

نَّفۡسٖ

وَٰحِدَةٖ

وَجَعَلَ

مِنۡهَا

زَوۡجَهَا

لِيَسۡكُنَ

إِلَيۡهَاۖ

فَلَمَّا

تَغَشَّىٰهَا

حَمَلَتۡ

حَمۡلًا

خَفِيفٗا

فَمَرَّتۡ

بِهِۦۖ

فَلَمَّآ

أَثۡقَلَت

دَّعَوَا

ٱللَّهَ

رَبَّهُمَا

لَئِنۡ

ءَاتَيۡتَنَا

صَٰلِحٗا

لَّنَكُونَنَّ

مِنَ

ٱلشَّٰكِرِينَ

١٨٩

У (Аллоҳ) шундай зотки, сизларни бир жондан (Одамдан) яратди ва у ором-осойиш топсин, деб унинг ўзидан жуфтини вужудга келтирди. Унга қўшилганидан кейин у (Ҳавво) енгил юк (ҳомила) билан юкли бўлиб, ўша (юк) билан юрди. Бас, қачонки, оғирлашганида, (улар) Парвардигорлари — Аллоҳга дуо қилдилар: «Қасамки, агар бизга солиҳ фарзанд ато қилсанг, албатта шукр қилгувчилардан бўлурмиз».