وَلَوۡ

شِئۡنَا

لَرَفَعۡنَٰهُ

بِهَا

وَلَٰكِنَّهُۥٓ

أَخۡلَدَ

إِلَى

ٱلۡأَرۡضِ

وَٱتَّبَعَ

هَوَىٰهُۚ

فَمَثَلُهُۥ

كَمَثَلِ

ٱلۡكَلۡبِ

إِن

تَحۡمِلۡ

عَلَيۡهِ

يَلۡهَثۡ

أَوۡ

تَتۡرُكۡهُ

يَلۡهَثۚ

ذَّٰلِكَ

مَثَلُ

ٱلۡقَوۡمِ

ٱلَّذِينَ

كَذَّبُواْ

بِـَٔايَٰتِنَاۚ

فَٱقۡصُصِ

ٱلۡقَصَصَ

لَعَلَّهُمۡ

يَتَفَكَّرُونَ

١٧٦

Ва агар мехостем, [мақому манзалати] ӯро ба хотири [пойбандӣ ва амал ба] он [оёт] боло мебурдем, вале ӯ ба дунё [ва пастӣ] гароид ва аз ҳавои нафси хеш пайравӣ кард. Пас, масали ӯ [дар дунёдӯстӣ] ҳамчун масали саг аст, ки агар ба он ҳамла кунӣ [ва аз худ дур кунӣ], забон аз даҳон берун меоварад ва агар онро [ба ҳоли худ] вогузорӣ, [боз ҳам] забон аз даҳон берун меоварад [чунин шахсеро низ чи панд бидиҳӣ ё надиҳӣ, тафовуте надорад]. Ин масали гурӯҳест, ки оёти Моро дурӯғ ангоштанд, пас, ин достонро [бар эшон] ҳикоят кун, бошад, ки бияндешанд