وَإِذۡ

أَخَذَ

رَبُّكَ

مِنۢ

بَنِيٓ

ءَادَمَ

مِن

ظُهُورِهِمۡ

ذُرِّيَّتَهُمۡ

وَأَشۡهَدَهُمۡ

عَلَىٰٓ

أَنفُسِهِمۡ

أَلَسۡتُ

بِرَبِّكُمۡۖ

قَالُواْ

بَلَىٰ

شَهِدۡنَآۚ

أَن

تَقُولُواْ

يَوۡمَ

ٱلۡقِيَٰمَةِ

إِنَّا

كُنَّا

عَنۡ

هَٰذَا

غَٰفِلِينَ

١٧٢

Парвардигорингиз Одам болаларининг белларидан (яъни, пушти камарларидан то Қиёмат Кунигача дунёга келадиган барча) зурриётларини олиб: «Мен Парвардигорингиз эмасманми?», деб, ўзларига қарши гувоҳ қилганида, улар: «Ҳақиқатан Сен Парвардигоримизсан, бизлар бунга шоҳидмиз», деганларини эсланг! (Сизлардан бундай гувоҳлик — аҳд-паймон олишимиз) Қиёмат Кунида: «Бизлар бундан бехабар эдик», демасликларингиз учундир.