۞ وَإِذۡ

نَتَقۡنَا

ٱلۡجَبَلَ

فَوۡقَهُمۡ

كَأَنَّهُۥ

ظُلَّةٞ

وَظَنُّوٓاْ

أَنَّهُۥ

وَاقِعُۢ

بِهِمۡ

خُذُواْ

مَآ

ءَاتَيۡنَٰكُم

بِقُوَّةٖ

وَٱذۡكُرُواْ

مَا

فِيهِ

لَعَلَّكُمۡ

تَتَّقُونَ

١٧١

Ва (ба ёд ор эй Расул), ки кӯҳро бар болои сарашон чун соябоне нигоҳ доштем ва мепиндоштанд, агар аҳкоми онро қабул накунанд, бар сарашон хоҳад афтод. Ва барояшон гуфтем: Китоберо, ки ба шумо додаем, бо нерӯмандӣ бигиред ва ҳар чиро, ки дар он омадааст, (аз аҳду паймон) ба ёд доред, бошад, ки парҳезгор шавед ва аз азоби Аллоҳ худро наҷот диҳед!¹