وَاِذْ

قَالَتْ

اُمَّةٌ

مِّنْهُمْ

لِمَ

تَعِظُوْنَ

قَوْمَا ۙ

للّٰهُ

مُهْلِكُهُمْ

اَوْ

مُعَذِّبُهُمْ

عَذَابًا

شَدِیْدًا ؕ

قَالُوْا

مَعْذِرَةً

اِلٰی

رَبِّكُمْ

وَلَعَلَّهُمْ

یَتَّقُوْنَ

۟

Onlardan (dəniz kənarındakı qəsəbədə yaşayan İsrail oğullarından) bir dəstə: “Allahın məhv edəcəyi və ya şiddətli əzab verəcəyi bir tayfaya nə üçün öyüd–nəsihət verirsiniz?” – dediyi zaman, (nəsihət verənlər) onlara cavab olaraq: “(İnsanları yaxşı işlərə sövq etmək, pis işlərdən çəkindirmək bizə vacib olduğundan) bu, Rəbbiniz qarşısında üzrxahlıq etmək üçündür. Bəlkə, onlar (bu öyüd-nəsihətdən nəticə çıxarıb) pis əməllərdən çəkinsinlər!” – dedilər.