وَإِذۡ

قَالَتۡ

أُمَّةٞ

مِّنۡهُمۡ

لِمَ

تَعِظُونَ

قَوۡمًا

ٱللَّهُ

مُهۡلِكُهُمۡ

أَوۡ

مُعَذِّبُهُمۡ

عَذَابٗا

شَدِيدٗاۖ

قَالُواْ

مَعۡذِرَةً

إِلَىٰ

رَبِّكُمۡ

وَلَعَلَّهُمۡ

يَتَّقُونَ

١٦٤

  Ва эй Расул, ба ёд ор он гоҳ, ки бани Исроил ба се гурӯҳ тақсим шуданд: (гурӯҳи аввал: золимон, дуввум: насиҳатгарон, сеюм: бетарафон) гурӯҳи бетарафон ба гурӯҳи насиҳатгарон гуфтанд: «Чаро қавмеро, ки дар рӯзи шанбе аз ҳудуд ва муқарароти Аллоҳ таҷовуз карданд, панд медиҳед, ки Аллоҳ ҳалокашон хоҳад кард ва ба азоби дарднок мубтало хоҳад сохт?» Гурӯҳи насиҳатгарон гуфтанд: «То моро назди Парвардигоратон узре ¹ бошад. Ва бошад, ки парҳезгор шаванд. ²