وَإِذۡ

قَالَتۡ

أُمَّةٞ

مِّنۡهُمۡ

لِمَ

تَعِظُونَ

قَوۡمًا

ٱللَّهُ

مُهۡلِكُهُمۡ

أَوۡ

مُعَذِّبُهُمۡ

عَذَابٗا

شَدِيدٗاۖ

قَالُواْ

مَعۡذِرَةً

إِلَىٰ

رَبِّكُمۡ

وَلَعَلَّهُمۡ

يَتَّقُونَ

١٦٤

Ўшанда улардан бир жамоат: «Не сабабдан Аллоҳнинг Ўзи ҳалок этадиган ёки қаттиқ азоблайдиган қавмга панд-насиҳат қилурсизлар?» деганларида, улар (яъни, иккинчи тоифадаги одамлар) айтдилар: «Парвардигорингизга (Қиёмат Кунида) узримизни айтиш учун ва шояд (улар) Аллоҳдан қўрқсалар, деб (насиҳат қилмоқдамиз)».