قُلۡ

يَٰٓأَيُّهَا

ٱلنَّاسُ

إِنِّي

رَسُولُ

ٱللَّهِ

إِلَيۡكُمۡ

جَمِيعًا

ٱلَّذِي

لَهُۥ

مُلۡكُ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِۖ

لَآ

إِلَٰهَ

إِلَّا

هُوَ

يُحۡيِۦ

وَيُمِيتُۖ

فَـَٔامِنُواْ

بِٱللَّهِ

وَرَسُولِهِ

ٱلنَّبِيِّ

ٱلۡأُمِّيِّ

ٱلَّذِي

يُؤۡمِنُ

بِٱللَّهِ

وَكَلِمَٰتِهِۦ

وَٱتَّبِعُوهُ

لَعَلَّكُمۡ

تَهۡتَدُونَ

١٥٨

Бигӯ (эй Расул, барои тамоми мардум): «Эй мардум, ман фиристодаи Аллоҳ бар ҳамаи шумо ҳастам на барои баъзеи шумо. Он Аллоҳе, ки фармонравоии осмонҳову замин ва он чи миёни онҳост аз они Ӯст ва ҳеҷ маъбуде барҳақ ҷуз Ӯ нест. Зинда мекунад ва мемиронад. Пас ба Аллоҳ ва расули Ӯ, он паёмбари уммӣ (дарснахонда), ки ба Аллоҳу суханони ӯ имон дорад, имон биёваред, ки ақида ва амалҳояш ба роҳи дуруст ва рост қарор дорад ва аз ӯ пайравӣ кунед, то манфиъатҳои динӣ ва дунявии худро дарёбед. Бошад, ки ҳидоят шавед!» ¹