وَاخْتَارَ

مُوْسٰی

قَوْمَهٗ

سَبْعِیْنَ

رَجُلًا

لِّمِیْقَاتِنَا ۚ

فَلَمَّاۤ

اَخَذَتْهُمُ

الرَّجْفَةُ

قَالَ

رَبِّ

لَوْ

شِئْتَ

اَهْلَكْتَهُمْ

مِّنْ

قَبْلُ

وَاِیَّایَ ؕ

اَتُهْلِكُنَا

بِمَا

فَعَلَ

السُّفَهَآءُ

مِنَّا ۚ

اِنْ

هِیَ

اِلَّا

فِتْنَتُكَ ؕ

تُضِلُّ

بِهَا

مَنْ

تَشَآءُ

وَتَهْدِیْ

مَنْ

تَشَآءُ ؕ

اَنْتَ

وَلِیُّنَا

فَاغْفِرْ

لَنَا

وَارْحَمْنَا

وَاَنْتَ

خَیْرُ

الْغٰفِرِیْنَ

۟

Ва Мӯсо аз қавмаш ҳафтод мардро барои ваъдагоҳи Мо [дар Тӯри Сино] баргузид [то ба хотири ширку гуноҳи қавмашон ба даргоҳи илоҳӣ тавба кунанд]. Пас, ҳангоме ки [ба далели нофармонӣ ва дархости руъяти Аллоҳ таоло] зилзила ононро фаро гирифт [ва ҳамагӣ мурданд, Мӯсо] гуфт: «Парвардигоро, агар мехостӣ, онон ва маро пеш аз ин ҳалок мекардӣ. Оё моро ба хотири ончи бехирадонамон кардаанд, ҳалок мекунӣ? Ин [азоб чизе] нест, магар озмоиши Ту [аз имони мо], ба [василаи] он ҳаркиро бихоҳӣ, гумроҳ месозӣ ва ҳаркиро бихоҳӣ, ҳидоят мекунӣ. Ту [дӯсту] корсози моӣ, пас, моро биёмурз ва бар мо раҳм овар ва Ту беҳтарин омурзандаӣ