وَلَمَّا

رَجَعَ

مُوسَىٰٓ

إِلَىٰ

قَوۡمِهِۦ

غَضۡبَٰنَ

أَسِفٗا

قَالَ

بِئۡسَمَا

خَلَفۡتُمُونِي

مِنۢ

بَعۡدِيٓۖ

أَعَجِلۡتُمۡ

أَمۡرَ

رَبِّكُمۡۖ

وَأَلۡقَى

ٱلۡأَلۡوَاحَ

وَأَخَذَ

بِرَأۡسِ

أَخِيهِ

يَجُرُّهُۥٓ

إِلَيۡهِۚ

قَالَ

ٱبۡنَ

أُمَّ

إِنَّ

ٱلۡقَوۡمَ

ٱسۡتَضۡعَفُونِي

وَكَادُواْ

يَقۡتُلُونَنِي

فَلَا

تُشۡمِتۡ

بِيَ

ٱلۡأَعۡدَآءَ

وَلَا

تَجۡعَلۡنِي

مَعَ

ٱلۡقَوۡمِ

ٱلظَّٰلِمِينَ

١٥٠

Qachonki Muso o`z qavmiga g`azablangan va afsus qilgan holida qaytganida: «Mening ketimdan qanday ham yomon xalifa bo`ldingiz. Robbingizning amridan (oldin) shoshildingizmi?!» – dedi va lavhlarni tashlab, akasining boshidan tutib, o`ziga torta boshladi. U (Horun): «Ey onamning bolasi, shubhasiz, bu qavm meni xo`rladi va o`ldirib qo`yishlariga sal qoldi. Endi sen dushmanlarni ustimdan kuldirmagin va meni ham zolim qavmlardan deb bilmagin», – dedi.¹