وَلَمَّا

رَجَعَ

مُوْسٰۤی

اِلٰی

قَوْمِهٖ

غَضْبَانَ

اَسِفًا ۙ

قَالَ

بِئْسَمَا

خَلَفْتُمُوْنِیْ

مِنْ

بَعْدِیْ ۚ

اَعَجِلْتُمْ

اَمْرَ

رَبِّكُمْ ۚ

وَاَلْقَی

الْاَلْوَاحَ

وَاَخَذَ

بِرَاْسِ

اَخِیْهِ

یَجُرُّهٗۤ

اِلَیْهِ ؕ

قَالَ

ابْنَ

اُمَّ

اِنَّ

الْقَوْمَ

اسْتَضْعَفُوْنِیْ

وَكَادُوْا

یَقْتُلُوْنَنِیْ ۖؗ

فَلَا

تُشْمِتْ

بِیَ

الْاَعْدَآءَ

وَلَا

تَجْعَلْنِیْ

مَعَ

الْقَوْمِ

الظّٰلِمِیْنَ

۟

Noong bumalik si Moises sa mga tao niya, na galit na galit na naghihinagpis, ay nagsabi siya: “Kay saklap ang ipinanghalili ninyo sa akin matapos na [ng paglisan] ko. Nagmadali ba kayo sa nauukol sa Panginoon ninyo?” Itinapon niya ang mga tablero at dumaklot siya sa ulo ng kapatid niya, na hinihila ito patungo sa kanya. Nagsabi [si Aaron na] ito: “Anak ng ina ko, tunay na ang mga tao ay nagmahina sa akin. Sila ay halos papatay sa akin. Kaya huwag kang magpatuwa dahil sa akin sa mga kaaway at huwag kang maglagay sa akin kasama sa mga taong tagalabag sa katarungan.”