وَلَمَّا

رَجَعَ

مُوسَىٰٓ

إِلَىٰ

قَوۡمِهِۦ

غَضۡبَٰنَ

أَسِفٗا

قَالَ

بِئۡسَمَا

خَلَفۡتُمُونِي

مِنۢ

بَعۡدِيٓۖ

أَعَجِلۡتُمۡ

أَمۡرَ

رَبِّكُمۡۖ

وَأَلۡقَى

ٱلۡأَلۡوَاحَ

وَأَخَذَ

بِرَأۡسِ

أَخِيهِ

يَجُرُّهُۥٓ

إِلَيۡهِۚ

قَالَ

ٱبۡنَ

أُمَّ

إِنَّ

ٱلۡقَوۡمَ

ٱسۡتَضۡعَفُونِي

وَكَادُواْ

يَقۡتُلُونَنِي

فَلَا

تُشۡمِتۡ

بِيَ

ٱلۡأَعۡدَآءَ

وَلَا

تَجۡعَلۡنِي

مَعَ

ٱلۡقَوۡمِ

ٱلظَّٰلِمِينَ

١٥٠

  Чун Мӯсо хашмгину андӯҳнок назди қавми худ бозгашт (зеро Аллоҳ ӯро огоҳ намуд, ки қавмат дар фитнае мубтало шуданд ва онҳоро Сомирӣ ба залолат бурд), гуфт: «Дар набудани ман чӣ бад ҷонишинӣ кардед. Чаро бар фармони Парвардигори худ шитоб варзидед?» Ва лавҳаҳоро бар замин афканд ва мӯйи сари бародарашро гирифту ба сӯи худ кашид. Ҳорун гуфт: Эй писари модарам, ин қавм маро заъиф шумурданд ва наздик буд, ки маро бикушанд, пас гумон мабар, ки ман кӯтоҳӣ варзидаам, душманонро хурсанд макун ва маро дар шумори ситамкороне, ки хилофи амри туанд ва парастиши гӯсола кардаанд, ¹ қарор мадеҳ!»