وَلَمَّا

سُقِطَ

فِيٓ

أَيۡدِيهِمۡ

وَرَأَوۡاْ

أَنَّهُمۡ

قَدۡ

ضَلُّواْ

قَالُواْ

لَئِن

لَّمۡ

يَرۡحَمۡنَا

رَبُّنَا

وَيَغۡفِرۡ

لَنَا

لَنَكُونَنَّ

مِنَ

ٱلۡخَٰسِرِينَ

١٤٩

Қачонки қўлга тушишгач (яъни, бузоқ худо эмаслигини билишиб, ҳафсалалари совугач) ва ўзларининг йўлдан озганликларини билгач, айтдилар: «Қасамки, агар Парвардигоримиз бизга раҳм этмаса ва (бу гуноҳимизни) мағфират қилмаса, албатта зиён кўргувчилардан бўлиб қолурмиз».