وَكَتَبۡنَا

لَهُۥ

فِي

ٱلۡأَلۡوَاحِ

مِن

كُلِّ

شَيۡءٖ

مَّوۡعِظَةٗ

وَتَفۡصِيلٗا

لِّكُلِّ

شَيۡءٖ

فَخُذۡهَا

بِقُوَّةٖ

وَأۡمُرۡ

قَوۡمَكَ

يَأۡخُذُواْ

بِأَحۡسَنِهَاۚ

سَأُوْرِيكُمۡ

دَارَ

ٱلۡفَٰسِقِينَ

١٤٥

  Барои ӯ дар он лавҳаҳо ҳар гуна панде, ки бандагон ба он ниёз (эҳтиёҷ) доранд ва тафсили ҳар чизеро аз аҳкоми шаръӣ, ақидаҳо ва ахлоқу одоб навиштем. Пас гуфтем: «Онро ба нерӯмандӣ (ҷиддӣ ва саъю кӯшиш) бигир ва қавматро бифармой, то ба беҳтарини он амал кунанд, пас касе аз онҳо ё ғайри онҳо ба Ман шарик орад, ба зудӣ ба шумо бошишгоҳи фосиқон ва гунаҳкоронро нишон диҳам ва оташест, ки Аллоҳ онро барои душманонаш омода кардааст». ¹