وَلَمَّا

جَآءَ

مُوْسٰی

لِمِیْقَاتِنَا

وَكَلَّمَهٗ

رَبُّهٗ ۙ

قَالَ

رَبِّ

اَرِنِیْۤ

اَنْظُرْ

اِلَیْكَ ؕ

قَالَ

لَنْ

تَرٰىنِیْ

وَلٰكِنِ

انْظُرْ

اِلَی

الْجَبَلِ

فَاِنِ

اسْتَقَرَّ

مَكَانَهٗ

فَسَوْفَ

تَرٰىنِیْ ۚ

فَلَمَّا

تَجَلّٰی

رَبُّهٗ

لِلْجَبَلِ

جَعَلَهٗ

دَكًّا

وَّخَرَّ

مُوْسٰی

صَعِقًا ۚ

فَلَمَّاۤ

اَفَاقَ

قَالَ

سُبْحٰنَكَ

تُبْتُ

اِلَیْكَ

وَاَنَا

اَوَّلُ

الْمُؤْمِنِیْنَ

۟

Чун Мӯсо ба миъодгоҳи (ваъдагоҳи) мо омад ва Парвардигораш бо ӯ сухан гуфт, гуфт: Эй Парвардигори ман, бинамой, то дар ту назар кунам». Гуфт: Ҳаргиз Маро нахоҳӣ дид. Ба он кӯҳ бингар. Агар бар ҷои худ қарор ёфт, ту низ Маро хоҳӣ дид». Чун Парвардигорзш бао кӯҳ таҷаллӣ кард, кӯҳро ба замин яксон кард ва Мӯсо беҳуш бияфтод. Чун ба хуш омад, гуфт: «Ту покӣ, ба Ту бозгаштам ва ман гахустини мӯъминонам».