وَجَٰوَزۡنَا

بِبَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

ٱلۡبَحۡرَ

فَأَتَوۡاْ

عَلَىٰ

قَوۡمٖ

يَعۡكُفُونَ

عَلَىٰٓ

أَصۡنَامٖ

لَّهُمۡۚ

قَالُواْ

يَٰمُوسَى

ٱجۡعَل

لَّنَآ

إِلَٰهٗا

كَمَا

لَهُمۡ

ءَالِهَةٞۚ

قَالَ

إِنَّكُمۡ

قَوۡمٞ

تَجۡهَلُونَ

١٣٨

Ва бани Исроилро аз баҳр гузаронидем. Пас бар қавме омаданд, ки парастиши бутҳои худро пайваста анҷом медоданд. Гуфтанд: «Эй Мӯсо, ҳамон тавр, ки онҳоро маъбудонест, барои мо ҳам маъбуде қарор бидеҳ». Ин гуфторашон аз рӯи шак набуд, балки аз ҷиҳати таъзим ва наздик шудан ба Аллоҳ буд. Аз ҳамин сабаб Мӯсо барояшон гуфт: «Шумо мардуми нодон ва бехирад ҳастед ва таъзими Аллоҳро намедонед, ки ибодат ҷуз ба Аллоҳи якто ба дигар чизе сазовор нест. ¹