وَجٰوَزْنَا

بِبَنِیْۤ

اِسْرَآءِیْلَ

الْبَحْرَ

فَاَتَوْا

عَلٰی

قَوْمٍ

یَّعْكُفُوْنَ

عَلٰۤی

اَصْنَامٍ

لَّهُمْ ۚ

قَالُوْا

یٰمُوْسَی

اجْعَلْ

لَّنَاۤ

اِلٰهًا

كَمَا

لَهُمْ

اٰلِهَةٌ ؕ

قَالَ

اِنَّكُمْ

قَوْمٌ

تَجْهَلُوْنَ

۟

A mú àwọn ọmọ ’Isrọ̄‘īl la agbami òkun kọjá. Nígbà náà, wọ́n kọjá lọ́dọ̀ àwọn ènìyàn kan tí wọ́n dúró ti àwọn òrìṣà wọn. Wọ́n sì wí pé: “Mūsā, ṣe òrìṣà kan fún wa, gẹ́gẹ́ bí àwọn (wọ̀nyí) ṣe ní àwọn òrìṣà kan.” (Ànábì) Mūsā sọ pé: “Dájúdájú ẹ̀yin ni ìjọ aláìmọ̀kan.[1] ¹