وَلَمَّا

وَقَعَ

عَلَیْهِمُ

الرِّجْزُ

قَالُوْا

یٰمُوْسَی

ادْعُ

لَنَا

رَبَّكَ

بِمَا

عَهِدَ

عِنْدَكَ ۚ

لَىِٕنْ

كَشَفْتَ

عَنَّا

الرِّجْزَ

لَنُؤْمِنَنَّ

لَكَ

وَلَنُرْسِلَنَّ

مَعَكَ

بَنِیْۤ

اِسْرَآءِیْلَ

۟ۚ

Ва ҳангоме ки азоб бар онон воқеъ шуд, гуфтанд: «Эй Мӯсо, аз Парвардигорат барои мо бихоҳ, ки бино ба паймоне, ки бо ту дорад, [тавбаи моро бипазирад ва ин балоҳоеро қатъ кунад] Агар ин азобро аз мо бардорӣ, ҳатман, ба ту имон меоварем ва Бани Исроилро ҳамроҳат равона мекунем»