وَلَمَّا

وَقَعَ

عَلَيۡهِمُ

ٱلرِّجۡزُ

قَالُواْ

يَٰمُوسَى

ٱدۡعُ

لَنَا

رَبَّكَ

بِمَا

عَهِدَ

عِندَكَۖ

لَئِن

كَشَفۡتَ

عَنَّا

ٱلرِّجۡزَ

لَنُؤۡمِنَنَّ

لَكَ

وَلَنُرۡسِلَنَّ

مَعَكَ

بَنِيٓ

إِسۡرَٰٓءِيلَ

١٣٤

  Ва чун азоб (тоъун) бар онҳо фурӯд омад, гуфтанд: «Эй Мӯсо, ба он аҳде, ки Аллоҳро бо ту ҳаст, ӯро бихон, ки агар ин азобро аз мо дур кунӣ тавба мекунем, ба ту имон меоварем ва он чи ки ту моро ба он даъват мекунӣ, пайравӣ мекунем ва бани Исроилро озод мекунем ва бо ту мефиристем».¹