فَاَرْسَلْنَا

عَلَیْهِمُ

الطُّوْفَانَ

وَالْجَرَادَ

وَالْقُمَّلَ

وَالضَّفَادِعَ

وَالدَّمَ

اٰیٰتٍ

مُّفَصَّلٰتٍ ۫

فَاسْتَكْبَرُوْا

وَكَانُوْا

قَوْمًا

مُّجْرِمِیْنَ

۟

Мо низ ба онҳо нишонаҳое ошкор ва гуногун фиристодем, чун селе, ки дарахтон ва киштзорҳояшонро ғарқ кард ва малахро фиристодем, мева, киштзор ва гиёҳонашонро хӯрд ва шабӯшк ва қурбоққаро фиристодем, ки зарфҳо ва ҷои хобашон аз қурбоққа пур шуд ва хунро фиристодем, ки онҳо менӯшиданд ва чашмаву ҷӯйҳояшон ба хун табдил мешуд. Инҳо аз нишонаҳои Аллоҳанд, ки ғайр аз Ӯ касе бар инҳо қодир шуда наметавонад. Бо вуҷуди ин қавми Фиръавн ин нишонаҳоро дида боз саркашӣ карданд, ки мардуме гунаҳгор буданд. ¹