قَالُوٓاْ

أُوذِينَا

مِن

قَبۡلِ

أَن

تَأۡتِيَنَا

وَمِنۢ

بَعۡدِ

مَا

جِئۡتَنَاۚ

قَالَ

عَسَىٰ

رَبُّكُمۡ

أَن

يُهۡلِكَ

عَدُوَّكُمۡ

وَيَسۡتَخۡلِفَكُمۡ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَيَنظُرَ

كَيۡفَ

تَعۡمَلُونَ

١٢٩

(Қавми Мӯсо дар ҳоле ки муддати бисёре дар азоби Фиръавн буданд,) гуфтанд: «Пеш аз он ки ту биёӣ, дар ранҷ будем ва пас аз он ки омадӣ, боз дар ранҷем». (Мӯсо ононро ба пирӯзӣ умедвор карда гуфт): «Умед аст, ки Парвардигоратон душманатонро ҳалок кунад ва шуморо дар рӯи замин халифа гардонад. Он гоҳ бингарад, ки чӣ мекунед! Оё шукри Ӯро ба ҷо меоред ё не? (Ин ваъдае буд, ки Аллоҳ дар замони муқаррар ба он вафо кард)» ¹