قَالَ

مُوسَىٰ

لِقَوۡمِهِ

ٱسۡتَعِينُواْ

بِٱللَّهِ

وَٱصۡبِرُوٓاْۖ

إِنَّ

ٱلۡأَرۡضَ

لِلَّهِ

يُورِثُهَا

مَن

يَشَآءُ

مِنۡ

عِبَادِهِۦۖ

وَٱلۡعَٰقِبَةُ

لِلۡمُتَّقِينَ

١٢٨

Мӯсо ба қавмаш гуфт: «Аз Аллоҳ мадад ҷӯед ва сабр пеша созед ба он чи ки аз зарари Фиръавн нохушӣ дидед ва мунтазири пирӯзӣ бошед, ки ин замин аз они Аллоҳ аст ва ба ҳар кас аз бандагонаш, ки бихоҳад, онро ба мерос медиҳад. Ва оқибати нек аз они парҳезгорон аст!» ¹