قَالَ

مَا

مَنَعَكَ

أَلَّا

تَسۡجُدَ

إِذۡ

أَمَرۡتُكَۖ

قَالَ

أَنَا۠

خَيۡرٞ

مِّنۡهُ

خَلَقۡتَنِي

مِن

نَّارٖ

وَخَلَقۡتَهُۥ

مِن

طِينٖ

١٢

   (Аллоҳ ба Иблис) гуфт: «Вақте туро ба саҷда фармон додам, чӣ чиз туро аз он боздошт?» Иблис гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам, маро аз оташ офаридаӣ ва ӯро аз гил». (Иблис бар ин бовар буд, ки унсури оташ аз унсури гил беҳтар аст.) ¹