لِيَكۡفُرُواْ

بِمَآ

ءَاتَيۡنَٰهُمۡ

وَلِيَتَمَتَّعُواْۚ

فَسَوۡفَ

يَعۡلَمُونَ

٦٦

     то неъматеро, ки ба онон ато карда будем, ношукрӣ кунанд ва чанд рӯзе аз лаззатҳои зудгузари дунё бархурдор шаванд. Албатта, ба зудӣ хоҳанд донист, вайронаи амалашонро ва он чи Аллоҳ омода кардааст барояшон азоби дардовари рӯзи қиёматро.¹