وَلَمَّاۤ

اَنْ

جَآءَتْ

رُسُلُنَا

لُوْطًا

سِیْٓءَ

بِهِمْ

وَضَاقَ

بِهِمْ

ذَرْعًا

وَّقَالُوْا

لَا

تَخَفْ

وَلَا

تَحْزَنْ ۫

اِنَّا

مُنَجُّوْكَ

وَاَهْلَكَ

اِلَّا

امْرَاَتَكَ

كَانَتْ

مِنَ

الْغٰبِرِیْنَ

۟

      Ва чун фиристодагони¹ Мо назди Лут омаданд, сахт нороҳат ва дилтанг шуд. Гуфтанд фариштагон: «Матарс ва ғамгин мабош, ҳамоно туву хонадонат, ҷуз занатро, ки дар ҳамон ҷо хоҳад монд, наҷот медиҳем.