فَمَا

كَانَ

جَوَابَ

قَوۡمِهِۦٓ

إِلَّآ

أَن

قَالُواْ

ٱقۡتُلُوهُ

أَوۡ

حَرِّقُوهُ

فَأَنجَىٰهُ

ٱللَّهُ

مِنَ

ٱلنَّارِۚ

إِنَّ

فِي

ذَٰلِكَ

لَأٓيَٰتٖ

لِّقَوۡمٖ

يُؤۡمِنُونَ

٢٤

Он гоҳ ҷавоби қавми ӯ [Иброҳим] ҷуз ин набуд, ки гуфтанд: «Ӯро бикушед, бисӯзонед». Пас, Аллоҳ таоло аз оташ наҷоташ дод. Бе тардид, дар ин [раҳоӣ аз оташ] барои гурӯҳе, ки имон меоваранд, нишонаҳое [барои ибрат гирифтан] аст