أَحَسِبَ

ٱلنَّاسُ

أَن

يُتۡرَكُوٓاْ

أَن

يَقُولُوٓاْ

ءَامَنَّا

وَهُمۡ

لَا

يُفۡتَنُونَ

٢

Оё мардум пиндоштаанд, ки чун бигӯянд: «Имон овардаем ва ба ягонагии Аллоҳ ва рисолати паёмбар иқрор кардаем, раҳо шаванд ва дигар ранҷу сахтиҳое, ки бояд дар роҳи дини Аллоҳ таҳаммул кард, озмоиш нашаванд?"¹