إِذۡ

يَقُولُ

ٱلۡمُنَٰفِقُونَ

وَٱلَّذِينَ

فِي

قُلُوبِهِم

مَّرَضٌ

غَرَّ

هَٰٓؤُلَآءِ

دِينُهُمۡۗ

وَمَن

يَتَوَكَّلۡ

عَلَى

ٱللَّهِ

فَإِنَّ

ٱللَّهَ

عَزِيزٌ

حَكِيمٞ

٤٩

   Ба ёд оред, вақте ки аҳли ширк ва мунофиқон ва он касоне, ки дар дил беморие доранд, ҳол он ки медиданд, ки мусалмонон андакеанд ва душманонашон бисёр, гуфтанд: «Дини инҳо (яъне мусалмонон) фирефта аст». Ва инҳо (мунофиқон) дарк накарданд, ки ҳар кас, ки ба Аллоҳ таваккал кунад ва ба ваъдаи Ӯ шак накунад, Аллоҳ ӯро хор накунад, ба дурустӣ, ки Аллоҳ тавоно аст ва ҳеҷ нерӯе наметавонад Ӯро шикаст диҳад ва дар он чи тақдир карда иҷро намудааст, бо ҳикмат мебошад! ¹